Houdijk, Rob

Houdijk, Rob Rob Houdijk

Rob Houdijk was born in Tilburg in 1950. He grew up in 's Hertogenbosch where he attended grammar-school. After his grammer-school period he studied Classical Languages and Literature at the university of Nijmegen. His passion for drawing and painting dates back to his childhood. Durig his entire period as a student painting had continued to play an important role in his life. in 1975, shortly before receiving his degree, he was admitted to the Academy of Fine Arts in Amsterdam, where he studied painting. In 1978 he was granted a position as a teacher of Classical Languages at the Murmellius gymnasium in Alkmaar, a position which, being married and father of two daughters, he was to keep until 1998, though mostly part-time. As a result of an ever decreasing number of hours as a teacher, more time could be reserved for modelling in clay and wax, a discipline which, after his time at the academy, had remained in the background.

Rob Houdijk paints and draws with oil- and watercolours, pastels, charcoal and pen and ink. His subjects are people in their environment, people and animals interacting, landscapes, townscapes and still lifes. People and animals also present the central themes for his bronzes. In both painting and modelling his style could be called impressionistic. Though figuration is always the starting-point, a tendency towards slight abstraction is noticeable throughout his whole work.

In the Netherlands and abroad Rob Houdijk has many commissions in his name. For instance, for the Holland America Line he made, among others, a large series of pastels showing Dutch harbour-views, and various groups of bronzes were made by him for the Bouwfonds Nederlandse Gemeenten.

In 2007 he moved from his own gallery 'Inter Pascua' at Oterleek to 'Atelier Rob Houdijk' (a studio and a gallery to exhibit his work) at St. Pancras, near Alkmaar.

 

Rob Houdijk

 

Voortdurend bezig. Druk gebarend om zijn woorden kracht bij te zetten. Soms in gedachten verzonken, dan weer rusteloos om zich heen spiedend. Beeldend kunstenaar Rob Houdijk roept associaties op met de Franse impressionisten, schilders die de grenzen van hun kunnen op hartstochtelijke wijze keer op keer verkenden en verlegden. Geen gemakkelijke weg dus, maar wél een vol avontuur, vol passie, waarbij de liefde voor de mens, voor zijn omgeving, voor zijn vak – het schilderen, het tekenen, het pastelleren, het aquarelleren, maar ook het boetseren – de boventoon voert. “Of ik nu thuis ben, in de stad of op het strand loop: alles vertaalt zich voor mij in beelden. Eigenlijk ben ik continu aan het schilderen”, zegt de 49-jarige Alkmaarse kunstenaar van Brabantse origine, wiens werk onmiskenbaar een eigen signatuur heeft.

Het kost Houdijk ogenschijnlijk weinig moeite om de eenzame strijd aan te gaan met een nog maagdelijk wit doek maar schijn bedriegt. “De concentratie opbrengen om bijvoorbeeld een spelend kind vast te leggen, het trekt me elke keer weer. Dat roerende en pakkende gebaar. De discipline die ik voor mijn vak moet opbrengen. Heel mooi, heel uitdagend ook. Maar het blijft altijd razend moeilijk om verstilling en beweging samen te laten smelten.”

Rob Houdijk zoekt dat gebaar in zijn werk. “De mens in al zijn interacties, daar raak je toch nooit op uitgekeken”, zoals de beeldend kunstenaar het zelf formuleert. Een speurtocht ook die wat hem betreft nog lang niet ten einde is. “Het beste moet nog komen. Je eigen verhaal kunnen vertellen. Dat heeft waarde. Dat kan ontroeren. Kijk maar naar Vincent van Gogh, die kon dat als geen ander, ondanks zijn duidelijk tekort aan bepaalde vaardigheden.”

Wie kijkt naar het werk van Rob Houdijk, en op zoek is naar het ‘regime van het nieuwe’, naar de totale abstractie, komt bedrogen uit. Maar wie op zoek is naar het vitale, het sprankelende, het optimisme, wordt geraakt door dit direct herkenbare maar toch ook zeer individuele figuratieve handschrift. In zijn schilderijen en pastels lijkt het op een moderne Isaac Israels, die het leven van alledag in onze tijd met ogenschijnlijk gemak op doek of papier zet. Een impressionist, maar dan van onze twintigste en onze nieuwste eeuw, die zijn werk een eigentijds verhaal laat vertellen. En in dat opzicht heeft het alledaagse een prominente plek gekregen in het fascinerende werk van Rob Houdijk, van wie in de loop van dit jaar een monografie verschijnt. Houdijk heeft in binnen- en buitenland al vele tentoonstellingen op zijn naam staan. Een kleine greep daaruit: Galerie Siau in Amsterdam, De Twee Pauwen in Den Haag, De Vis in Harlingen, De Vlierhove in Blaricum, Het Blaauw Laken in Heusden, Hoeve Rijlaarsdam in Nieuwkoop, de Eagle Art Gallery in La Jolla (Californie), de Lyra Gallery in Sarasota (Florida), en nu dus debuterend bij Studio 2000.

Hoewel opgeleid aan de Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam, ging Rob Houdijk al vroeg zijn eigen weg. Zegt gedreven: “Ik heb nooit concessies gedaan aan de commercie. Nooit. Ik heb het altijd laten gebeuren, elke dag weer. Ik durf van mezelf te zeggen dat ik compromisloos ben gebleven. Ik heb altijd geschilderd of geboetseerd wat ik zelf wilde. De onderwerpen zijn niet hemelbestormend maar hebben altijd wel mijn signatuur meegekregen. In dat opzicht ben ik origineel, hoewel ik zelf liever zeg dat niemand mij ooit een bepaalde stijl heeft opgedrongen. Dat is me als het ware overkomen. Maar daar heb ik dan ook keihard voor gewerkt. In dat opzicht voel ik me een topsporter die met eindeloos geploeter en met heel veel doorzettingsvermogen zijn talent heeft weten om te buigen in schijnbare achteloosheid.”

Met een vleugje ijdelheid maar zonder een zweem van arrogantie vat Rob Houdijk zijn missie in dit leven kort samen: ‘Ik kan gewoon goed schilderen en pastelleren. In alle bescheidenheid: ik voel me een geprivilegieerd mens.”

 

 

Voor de beschouwer wordt die mening ondersteund door een blik op zijn kleurrijke pastels en schilderijen. Je hoeft geen kunstkenner te zijn om door de knieen te gaan voor dit aanstekelijke oevre. Het is waar: de totaalimpressie overrompelt je als een verleidelijke vrouw of als een Don Juan. Maar waar ander werk door de mand valt bij langduriger beschouwing, blijft Houdijks werk recht overeind staan. Simpel gezegd: het gaat niet vervelen. Sterker nog, de fascinatie voor dat overwegend figuratieve, maar toch soms ook naar lichte abstractie neigend werk groeit. Uit zijn werkwijze spreekt een zekere drift, een bepaalde ongedurigheid soms, die evenwel niet de minste onrust oproept. Houdijk zelf daarover: “Het moet geen vloekende bende worden. Kleurgevoel moet je leren ontwikkelen. Voor mijn gevoel ben ik overigens meer een tonalist dan een colorist. Dat kweekt ingetogenheid. Licht is voor mij essentieel in mijn werk, tezamen met het oog voor het gebaar dat ik probeer te vangen in een rake of onderzoekende lijn. Soms levert dat een wat abstract aandoende impressie op maar die is altijd van de figuratie afgeleid, wat gezien de betekenis van het woord ‘abstract’ ook logisch is. Van mij zal je nooit horen: ‘nu ga ik eens iets abstracts maken’. Ik geloof daar niet in.”

Het resultaat is dat niemand zich bij het werk van Rob Houdijk in intellectuele bochten behoeft te wringen om zijn werk te ‘duiden’ zoals dat in de wandelgangen van vele galeries zo fraai heet. Het is eerlijk, maar je ogen vertellen jou wat ze zien. Je ogen zien bij het aanschouwen van Houdijks tekeningen, aquarellen, pastels, schilderijen bronzen momentopnamen van landschappen, stillevens, interieurs en mensen, al dan niet in hun omgeving, maar er is meer als je dat werk van hem op je in laat werken. Houdijk gunt je een blik in zijn hart, in zijn temperament, in zijn liefde voor het leven, waarmee hij zich onderscheidt van het leger kunstenaars dat ambachtelijk gezien letterlijk en figuurlijk redelijk uit de verf komt maar in kunstzinnigheid vaak enorm te kort schiet. “Gemakkelijk is het niet om dat eigen verhaal te kunnen vertellen”, herhaalt hij bescheiden.

Rob Houdijk – getrouwd, twee dochters – is een veelzijdig man: naast beeldend kunstenaar is hij ook classicus, doceerde ooit (“in mijn vorig leven”) toen hij zich nog niet – qua beroep althans – geheel wijdde aan het kunstenaarschap, klassieke talen, en spreekt dankzij zijn vele buitenlandse studiereizen een stuk of zes talen, iets waarop zeer velen jaloers zouden kunnen zijn. Schilderen en boetseren zijn voor Houdijk een discipline zoals hij het zelf verwoordt, een discipline waarin hij zijn energie kwijt kan. “Het is fascinerend en uitdagend, maar tegelijkertijd zo moeilijk om dat pakkende gebaar tastbaar te maken”, zegt de Noordhollandse levenskunstenaar, die inspiratie vond bij schilders als de 15e eeuwse renaissancist Pierro della Francesca, Rembrandt, de 18e eeuwse Italiaanse barokschilder Giambattista Tiepolo, de Franse impressionisten Manet en Monet, en hun Hollandse evenknie Isaac Israels; voorts bij beeldhouwers vanaf de Oudheid tot nu.

“In mijn levenshouding voel ik verwantschap met de Klassieke Oudheid. De moderne mens heeft de scheiding tussen werk en vrije tijd aangebracht. Een schilder kent dat verschijnsel niet, ik in elk geval niet. De oude Grieken kenden dat evenmin. Voor hen was er geen tweedeling. Lichaam en geest waren één. De mens van onze tijd heeft een kloof veroorzaakt. Studie, sport en kunst stonden bij de Grieken op één lijn, en in even hoog aanzien. Het wordt tijd dat wij dat ook weer in ere herstellen”.

 

 

Rob Houdijk. Beeldend kunstenaar. De doelenpers BV, Alkmaar 2000, p. 16:

 

“Tekeningen van Florence en Rome, maar ook van de veemarkt van Purmerend en van de wagens van circus Krone. De snelle en rake lijnen waarmee hij deze onderwerpen neerzet omhullen een aanzienlijk tekentalent.”

  • Naam: Rob Houdijk
  • Geboren Tilburg 1950
  • Overleden
  • . Opleiding: Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam

Rob Houdijk

Geboren: Tilburg 1950.

. Opleiding: Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam .

Werken van Rob Houdijk (1950-)