Rijn, Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van

Rijn, Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn

Nico van Rijn

Toen Hamdorff nog het spraakmakendste kunst¬etablissement van het Gooi was, zwierf door Laren de godsdienstwaanzinnige Nico van Rijn. Gehuld in monnikspij, met zijn lange baard en hoed was hij beslist de meest opzichtige dorpe¬ling. De zonderlinge kunstenaar leefde terug¬getrokken en leefde op ascetische wijze van brood, water en pap, de levensmiddelen die hij van de zusters Dominicanessen kreeg in ruil voor zijn kunstwerken. Door de inspanningen van de Blaricumse kunsthandelaar Sal Slijper, Van Rijns vriendin en de kunstschilder Kees van Urk (1895-1976) was Van Rijn bevrijd uit een psychiatrische verpleeginrichting, waar hij elf jaar lang was opgenomen geweest.

Nicolaas Petrus Quirinus van Rijn (1887-1962) was geboren te Hilversum en ontving zijn opleiding aan de Haagse Academie. Hij woonde al vóór 1914 in Laren en deelde het huis later met Gerda Knipscheer. Ongetrouwd was het stel en volgens de dorpelingen kon dat niet meer goed komen: ze leefden immers ‘in zonde’. Van Rijn was een solist en meed gezelschap. Volgens de verhalen verkocht de schilder alleen om te kunnen voorzien in zijn onderhoud. Slijper, die zich ook over Piet Mondriaan (1872-1944) ontfermd had toen deze in het Gooi werkte, erkende echter Van Rijns genie en steunde hem door zijn werken aan te kopen. Toen Van Rijns situatie verslech¬ter¬de en hij halverwege de jaren dertig godsdienst¬waan¬zinnig werd, greep zijn broer Willem in. Deze vond onderdak voor de schilder in een klooster te Zundert. Hiervandaan ging Van Rijn door naar een gesticht.

Door gebrek aan olieverf beperkte Van Rijn zich tot tekeningen. Enkele van deze werken op papier waren in 1974 voor het eerst te zien op een over¬-zichtstentoonstelling van Van Rijn in het Singer¬mu¬seum in Laren. Ze waren afkomstig uit de nalatenschap van de kunstenaar en de Slijper¬collectie, die na Van Rijns terugkeer in het Gooi zijn trouwste afnemer bleef. Boze tongen beweren zelfs dat Slijper de schilderijen voor een habbe¬krats kocht van de nonnen die de werken van de kunstenaar ontvingen als betaalmiddel voor voedsel. Het kan verklaren waarom Slijper zich inzette om Van Rijn weer terug te krijgen in het Gooi en hem een atelier aanbood.

Het ontbrak Van Rijn overigens niet aan zelfkennis. Hij zei ooit over zichzelf en de ontvangst van zijn kunst: ‘Mijn uiterlijk maakte diepe indruk, maar men vond mij en mijn werk te buitenissig.’ Hij doelde daarmee op zijn - zeker voor het Gooi - ontraditionele werkwijze. Hij bepaalde zich, in tegenstelling tot de meeste schilders aldaar, niet tot de Gooise binnenkamers in donkere kleuren. Hij had een voorkeur voor het divisionisme van Ferdinand Hart Nibbrig (1886-1915), Paul Signac (1863-1935) en Georges Seurat (1859-1891). Zijn werk werd zichtbaar beïnvloed door deze meesters. In zijn Heideland¬schap bedient hij zich volledig van deze techniek. Hij bracht bovendien in de compositie een sterke dynamiek door zijn kleurtoetsen in een roterend patroon op te brengen. Vooral een werk als dit - en de vergelijkbare ziektegeschiedenis - ontlokte latere critici zelfs zijn schilderijen te vergelijken met die van Van Gogh (1853-1890).

  • Naam: Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn
  • Geboren 1887
  • Overleden 1962
  • Schilder.

Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn

Geboren: 1887.

Overleden: 1962.

Schilder.

Werken van Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn (1887-1962)

Stilleven met uien
Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn (1887-1962)
Dorp in de winter
Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn (1887-1962)
Landschap in de zomer met molen
Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn (1887-1962)
Verkocht
Gezicht op boerderij
Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn (1887-1962)
Verkocht
Gezicht op molen
Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn (1887-1962)
Verkocht
bloemstuk
Nicolaas Petrus Quirinus (Nico) van Rijn (1887-1962)
Verkocht