Willem de Zwart

Willem de Zwart was geen makkelijk mens, niet voor zichzelf en niet voor anderen. In zijn werk krijgt zijn neurotische kant een artistieke vertaling. Vooral in zijn etsen blijkt dat. De Maas-collectie op papier bevat een groot aantal van de momenteel zeer gewilde etsen van de Haagse kunstenaar die, in tegenstelling tot zijn tijdgenoten Bauer en Witsen (beiden ook vertegenwoordigd in de collectie) de schilderkunst ook in zijn etsen niet losliet.

De Zwart maakte etsen van de landschappen die hij in en om Den Haag aantrof. Hij werd door zijn tijdgenoten als een echte impressionist beschouwd, getuige wat Albert Verwey schreef in De Nieuwe Gids naar aanleiding van een bijdrage van De Zwart in de tweede portefeuille van de Nederlandse Etsclub: “Deze ets lijkt het werk van iemand die niet verlangt te zoeken naar buitengewoonheden, die het dagelijksch leven van luchten en steden en wateren gaat zien en het mooi vindt en het meeneemt in zichzelf om het ernstig-gelukkig weer te geven, rustig doende wat hij niet kan laten.”

Hij werkte ook op de etsplaat als de schilder die hij in de eerste plaats was. Bionda schrijft in zijn monografie: “In de korte bondige lijnvoering waarmee hij de rondingen van de vormen nauwkeurig volgt, hanteert hij hetzelfde principe als in zijn schilderijen. Zelfs het schraapstaal gebruikt hij niet zozeer om correcties aan te brengen, maar om achteraf, als met een penseel, wat meer licht, en daarmee ‘kleur’ te geven.”

Sommige van de etsten zijn dan ook daadwerkelijk naar schilderijen gemaakt, waarbij opvalt dat De Zwart zich niet om het spiegelbeeldige effect van de ets bekommert.