Raoul Hynckes
Raoul Hynckes groeide aanvankelijk op in Brussel en volgde zijn opleiding tot kunstschilder aan de academies van Schone Kunsten in Brussel en in Mechelen. Tijdens zijn studiejaren had Hynckes de voorkeur om buiten te werken in de natuur. Hij raakte in de ban van het Vlaamse landschap met water, lucht en schepen. Er ontstonden vele haven- en riviergezichten als onderwerp in een meer impressionistische stijl. Hij zocht naar de ideale compositie en bestudeerde het licht. Enkele schilderijen doen expressionistisch aan door het soms wat felle directe kleurgebruik.
Hynckes schilderscarrière kwam echter door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog op een lager pitje te staan. Als soldaat streed hij tegen de oprukkende Duitse troepen. De oorlogsgruwelen nam hij voor de rest van zijn leven mee. Op een gegeven moment slaat Hynckes op de vlucht naar Nederlands Limburg. Langzamerhand pakte Hynckes het schildersleven weer op, maar kort na 1915 raakt hij in een psychische crisis. De twijfel over zijn kunstenaarschap slaat toe. Niet langer schilderde hij buiten en zonderde zich af in zijn atelier wanhopig op zoek naar stijlen.
Op 31-jarige leeftijd breekt Hynckes met zijn impressionistische verleden. Veel van zijn vroege werk heeft hij vernietigd. Hij raakte gefascineerd door Braque, Gris en Picasso. De kubistische vormentaal sprak hem enorm aan. Niet meer de uitgesproken kleuren, maar de gedempte tinten als bruin, grijs en vaal wit voeren nu de boventoon. Hij koos voor een hoog gezichtspunt, waardoor de objecten in zijn doeken vanaf bovenaf werden bekeken. Hynckes streefde naar perfectie en richtte zich tot het magisch realisme. Samen met schilders als Carel Willink en Pycke Koch waren zij de voornaamste vertegenwoordigers van deze Nederlandse kunststroming van de jaren dertig.
Rond de jaren vijftig liet Hynckes de sombere geladenheid in zijn schilderkunst los en maakte plaats voor alledaagse voorwerpen zonder een symbolische betekenis zoals: fruit, houtblokken, katrollen, brieven, enzovoort. Zijn achtergrond was niet langer donker, maar speelde met de belichting.
